برای چشم خاموشت بمیرم

کنار چشمه نوشت بمیرم

نمی خواهم در آغوشت بگیرم

که میخواهم درآغوشت بمیرم

به تو نامه مینویسم ای عزیز رفته ازدست

ای که خوشبختی پس از تو گم شد و به قصه پیوست.

تو همیشه و در یادمی

نگران و دلتنگ می شوم

حرارت وجود مرا گرم گرم میکند

باز هم غم همراه من است

دیگر قادر به ادامه این وضع نیستم

دیگر نمی توانم دوریت را تحمل کنم

          تقدیم به تویی که تنها نام تو آشنای من است...........

              نمیدونم چرا ....ولی چه کنم که هر آغازی

            را پایانی هست واین یعنی زندگی ......

            آغاز و پایان.....آغاز و پایان........و

             ای عاشق

             که پر کشیدی بی پروا به جستجو شقایق

خدایا دل خسته ام رو امشب زیر نور مهتاب به تو می سپارم

چرا که تو می دونی تنهایی ام از تمام ستارههایت غریب تر است

و تو میدونی اشکهایم از همه قطره های آسمانت دلتنگ تراست

الهی .... امشب دستان پر از گناهم را به سوی تو میگیرم....

تا حجم خالی عاطفه اش رو با مهر خداییت پر کنی......

کاش میدونستی چقدر بهت نیاز دارم

تا برای اومدنت بارون رو بهونه نمیکردی

                              ای رنگین کمان من...............

          در خانه فقیرانه خود

        من چیزی دارم که

        تو در عرش کبریایی خود نداری

                        که من

                چون تویی دارم

       تو چون خودی نداری.

                             وفا آنست که نامت را همیشه زیر لب دارم

                                           و بدان که

                           گرم یاد آوری یا نه من از دیدارت نمیکاهم

                                       من تو را چشم در راهم

                                           و بدان که

                                درخیال و اندیشه من تویی

                      نه همین شب که همه شبها تویی

                           کاش می شد

                  کنارم میماندی دستم را در دستت میفشردی

                             کاش می دانستی

                          دلم برایت تنگ است

              به اندازه همین فاصله که ما بین من و توست

                    کاش میدانستم

             این سکوت را تا کی ادامه خواهی داد

                   کاش میگفتی

          که این بغض نشکفته تا به کی شکفته خواهد شد

                   و کاش می شد

        میدانستم که این فاصله ها تا به کی برچیده خواهد شد

       بی من کجا رفتی و من بی تو به کدامین سرزمین پناه خواهم برد

                   و من هنوز در تردیدم

      که ایا گریزی از این فاصله نبود

                و من هنوز در اندیشه اینم

              بعد از تو از کدامین دریچه آسمان را به تماشا بنشینم

            و من هنوز در پاسخ این سوالم

                         که آیا به راستی

         خود کرده را هیچ تدبیر نیست

        پس نقش تو در این ره چیست

                      آه نمیدانم

           که این تقدیر من بود

           یا سرنوشت تو بود

                تقدیم به کسی که وسعت قلبش به اندازه ی

              تمام عاشقانه های روی زمین است

             برای او که به رنگ آبی دریاهاست

            برای او که آفتاب مهرش هیچگاه در

                       قلبم افول نمی کند

                   کسی نیست جز عزیزم..............  

                                 که من را در ساختن این وبلاگ کمک

                               کرد تشکر می کنم و امیدوارم بتونم

                             محبتهایش را جبران کنم

                     من راست گفته ام و گریسته ام

                               و اینبار راست میگویم تا بخندم

                        زیرا آخرین اشکم نخستین لبخندم بود

                                    با توام آری با تو

با تو که میدانم داغ چشمانت برای همیشه بر دلم خواهد مند

با توکه لبخند مهربانت یک لحظه نگاه خسته ام را رها نمیکند

این روزها مانند برگی خشکیده روی زمین لگدهای عابران رابا تمام وجود حس میکنم

                               کاش باران میبارید

افسوس که آسمان نیز بخیل است این روزها....

حتی قطره ای نمیبارد تا با آن اشکهایم را نهان کنم

                       من نیز چون تو خسته ام

                     اما نمی دانم از که و از چه

                  دلم نوازش می خواهد

اما مدتی ست گرمای دستان مهربانت دلم را آرامش نداده

دلم این روزها درجستجوی فریادیست بلند تا شاید از نا گفته ها آزاد گردد

                       اما افسوس که گنگ است........

                            مهربان

                          نگاهم کن

گرچه چشمانم درمقابل نگاهت همیشه بارانی بود

گرچه نگاهت هیچگاه با چشمان خسته ام به گفتگو ننشست

                        یادش بخیر

گاهی چشمانم آنقدر دلتنگ نگاهت میشد که ناله های دل همیشه شاکی ام را نشنیده میگرفت

اکنون من اینجا میان همه نگاه گناه آلود هنوز قدمهای رفته ات را میشمارم